Two Meditations on Vartanantz

The Heroism of Vartanantz

By Rev. Dr. Ara Chakerian

As a young boy, I had heard of Vartan Mamigonian’s story of heroism.  Many nations have their heroes, and I believed Mamigonian was our Armenian hero.  As I grew older and studied his life in more detail, I found out he was but just an ordinary man, who did not possess any super-powers or mighty abilities. He was a regular man who had fears, failures, and he also bled like any human being.  Yes, what made him different was his faith, his courage, and his resolve.

His unshakeable faith in God and Savior Jesus Christ.

His courage to be faithful in his call by defending his nation.

His resolve in giving his best for what he believed.

A new year has come upon us, and once again on February 8, 2018 the day of Vartanantz reminds us of this great warrior.  How he gave his best to His Lord and nation. He gave his will, his sword, and his life. In short, Mamigonian gave his all.

May we not only be proud of his ever-inspiring stories, but may the Lord grant us the same Spirit to guide us in giving our best for our Lord, and our people. It makes no difference whether we work in a factory, or in an office, or on the field; Vartan Mamigonian’s legacy calls all believers (Armenians and non-Armenians alike) to serve God and give our best in what we do. For this is rooted upon the first and greatest commandment that our Lord Jesus said,

You shall love the Lord your God with all your heart and with all your soul and with all your mind.  This is the great and first commandment. And a second is like it: You shall love your neighbor as yourself. On these two commandments depend all the Law and the Prophets. Matthew 22:37-40 (ESV)

Vartanantz, February 8, 2018


Բռնութեան Տակ, Ազատ՝

Ազատութեան մէջ, Ստրո՞ւկ

Զաւէն Խանճեան

St. Vartan

«Վասնզի ես ամօթ չեմ սեպեր Աւետարանը։» (Հռովմ. 1. 16)

            Ազգութիւններու պատմութեան մէջ հազուագիւտ են այն տօները, որոնց յիշտակումի կեանքը կ՚երկարի 1535 տարիներ։ Արդարեւ, 451 թուականէն ի վեր, Հայ ժողովուրդը առանց ընդհատումի, ամենուրէք եւ միակամ կը յիշատակէ մարտիրոսացումը Վարդանանց հերոսներուն եւ անոնց անանձնական զոհաբերութեամբ ձեռք բերուած Աստուածապաշտութեան ազատութիւնը։
            «Վասն Յիսուսի եւ վասն Հայրենեաց» մղուած այդ ճակատամարտէն ի վեր եթէ ակնարկ մը նետենք Հայոց Պատմութեան վրայ, պիտի տեսնենք թէ Հակառակ հայրենի հողին վրայ մեր վայելած ինքնիշխանութեան եւ անկախութեան շրջաններուն եւ հակառակ բարգաւաճ եւ բեղուն գաղութներու գոյութեան հայրենի հողէն հեռու, կարելի է հաստատել թէ Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներուն մէջ ապրող այսօրուայ Հայ գաղութը չէ ունեցած իր նմանը մարդկային իրաւունքներ եւ կրօնական, լեզուական, մշակութային, տնտեսական ու քաղաքական ազատութիւններ վայելող նման մը։ Կ՚ապրինք ու կը վայելենք օրէնքներու այնպիսի օրհնեալ եւ շնորհեալ մթնոլորտ մը, որու նմանը չէ վայելած դժբախտաբար ոչ Միջին Արեւելքի, ոչ Եւրոպայի եւ ոչ իսկ Սովետական Հայաստանի մէջ ապրող Հայ ժողովուրդը։
            Եւ սակայն… աւա՛ղ։ Ազատութեան այս սանձարձակ մթնոլորտին մէջ անհատապէս եւ խմբովին, որքա՞ն հաւատարիմ մնացած ենք Վարդանի եւ իր ընկերներու սրբազան ուխտին։ Ստրուկի հոգեբանութեամբ քանի՜ քանի՛ անգամներ ամօթ սեպած ենք Քրիստոսը մեր կեանքի Տէրն ու Փրկիչը դաւանիլ եւ յայտարարել։ Ստրկութեան բարդոյթին գերին դառնալով, քանի անգամ ամչցած ենք բառբառել Աստուածատուր Մեծասքանչը, վախնալով որ մեր շրջապատին մէջ տարբեր լեզու մը խօսողները նուազ քաղաքակիրթ համարեն մեզ։
            Միաբանութեան հետ քէն պահած եւ որպէս բաժանումներու սիրահար՝ խրամատ մը եւս բացած ենք մեր միջեւ։ Մինչ ոմանք փարած միայն «Վասն Յիսուսի»ն անտարբերութեամբ կը լքեն Աստուածապարգեւ մեր ինքնութիւնը եւ անկէ փխած լեզուն եւ մշակոյթը։ Իսկ ուրիշներ փարած «Վասն Հայրենեաց»ին, կ՚ուրանան թէ անոնց գուրգուրացած, փայփայած եւ պահպանած ազգային բոլոր բարիքերը շնորհքն են Ամենակալ Հօր Աստուծոյ, որուն վայել է Փառքեւ Պատիւ։
            Թանձրամորթ եւ ահարկու փիղերով առաջնորդուած եւ մինչեւ ակռաները զինուած պարսկական ճնշող բանակի մը դէմ հսկայացող Վարդան եւ իր ընկերները զինուած էին Ստեղծիչին հանդէպ անխախտ հաւատքով եւ հայրենիքի համար ամբարոաւծ անսպառ սիրով։ Անոնց անսակարկ զոհաբերութեամբ եւ գերագոյն նահատակութեամբ դարերով պահուած մեր պապենական սուրբ ժառանգութիւնը, թագադրուած Քրիստոսը պաշտելու ազատութեան պսակով, շղթայուած հոգիներու եւ ստրկացած միտքերու ազատագրման բանալին է։
            Ամէն տեսակ խորթ ու օտարամուտ կաշկանդումներէ ազատ՝ Հայ Քրիստոնեայի նկարագիրը հարազատօրէն ցոլացնելու համար արդեօ՞ք նորանոր Յազկերտներու կարիքը ունինք մեր անհատական եւ հաւաքական կեանքին մէջ։
            Բանաստեղծին գրչով՝
            «Վասն Յիսուսի, Վասն Հայրենեաց,
            Յառաջ Վարդանի Հրամանը գոռաց»ը
            Քեզի եւ ինծի համար է։
            Եկէք հետեւինք Վարդանանց ուղիին եւ քալենք անոնց շաւիղէն։
Դեկտ. 1985

%d bloggers like this:
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On YoutubeCheck Our Feed